Szabat, a dzieło Chrystusa

Szabat jako czas spotkania z Bogiem ma wielkie symboliczne znaczenie, które zapowiada świat bez skażenia grzechem i wieczną przyjaźń z Bogiem.

Nakaz świętowania konkretnego dnia pojawia się w momencie kiedy Bóg nadaje Prawo poprzez Mojżesza całemu Izraelowi.

„Pamiętaj o dniu sabatu, aby go święcić. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał wszelką swoją pracę, ale siódmego dnia jest sabat Pana, Boga twego: Nie będziesz wykonywał żadnej pracy ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służebnica, ani twoje bydło, ani obcy przybysz, który mieszka w twoich bramach. Gdyż w sześciu dniach uczynił Pan niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest, a siódmego dnia odpoczął. Dlatego Pan pobłogosławił dzień sabatu i poświęcił go.” Wyjścia 20:8-11

„Będziecie przestrzegać moich sabatów i będziecie moją świątynię zbożnie czcić; Jam jest Pan.” Kapłańska 19:30

Szabat dotyczył nie tylko Izraelitów, ale i całej Ziemi Obiecanej którą zamieszkiwali. Zgodnie z zasdą 1 dzień = 1 rok. ( Co symbolizuje również koniec swiata po 6000 tysiącleciu.

„I przemówił Pan do Mojżesza na górze Synaj tymi słowy:  Mów do synów izraelskich i powiedz im tak: Gdy wejdziecie do ziemi, którą Ja wam daję, to ziemia ta będzie obchodzić sabat dla Pana: Przez sześć lat będziesz obsiewał swoje pole i przez sześć lat będziesz obcinał swoją winnicę, i będziesz zbierał jej plon. Lecz w roku siódmym będzie mieć ziemia sabat całkowity, odpoczynek, sabat dla Pana.” Kapłańska 25

Przykazanie dotyczące Szabatu dzieli Dekalog na dwie części, na 3 i 6 przykazań. Pierwsze 3 dotyczą istoty Boga, natomiast dalsze 6 relacji między ludźmi. Szabat jest więc spoiwem, który łączy Boga i człowieka. Jest 4 przykazaniem, które w alfabecie odpowiada  Δ – Delcie, Dalet która symbolizuje drzwi / bramę. Wyjaśnił to sam Chrystus, mówiąc na czym opiera się Prawo i Prorocy.

Tygodniowy Szabat nie był wyjątkiem, takie same zasady odpoczynku i powstrzymywania się od pracy Izrael miał przestrzegać w każde Święto czy Nów Księżyca gdyż wszystkie Szabaty kierują uwagę człowieka do połączenia się dwóch światów w jednym punkcie, a dokładnie jednej osobie Jezusie Chrystusie.

Niechże was tedy nikt nie sądzi z powodu pokarmu i napoju albo z powodu święta lub nowiu księżyca bądź sabatu.  Wszystko to są tylko cienie rzeczy przyszłych; rzeczywistością natomiast jest Chrystus.” Kolosan 2:16-17

Szabat jako dzień powstrzymywania się wszelkiego niepotrzebnego działania spowodowanego grzechem Adama czyli interakcji z ludźmi w codziennych doczesnych sprawach (praca) miał nie dawać człowiekowi okazji do grzeszenia, a jedynie skupiać wzrok na Bogu i czynieniu Jego woli przez co miał symbolizować odpoczynek od własnych starań o zbawienie, a które Bóg dał nam w swojej łasce poprzez dzieło swojego Syna.

 „A tak pozostaje jeszcze odpocznienie dla ludu Bożego; kto bowiem wszedł do odpocznienia jego, ten sam odpoczął od dzieł swoich, jak Bóg od swoich.” Hebrajczyków 4:9-10

Do Bożego odpocznienia (Szabatu) człowiek wchodzi pokładając swoje zbawienie w Chrystusie czyli Panu Odpocznienia (Szabatu).

Albowiem Syn Człowieczy jest Panem sabatu.” Mateusza 12:8

Warunkuje to otrzymanie od Boga Jego pieczęci czyli Ducha Świętego, który utwierdza nas w Jego zbawieniu i daje wytchnienie od ciężaru potępienia, który spoczywał na człowieku polegającym na własnej sprawiedliwości.

„A nie zasmucajcie Bożego Ducha Świętego, którym jesteście zapieczętowani na dzień odkupienia.” Efezjan 4:30

 „W nim i wy, którzy usłyszeliście słowo prawdy, ewangelię zbawienia waszego, i uwierzyliście w niego, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym” Efezjan 1:13

Apostoł Paweł, który w listach wyjaśnia nam ukryte sprawy Ewangelii nie nakazuje, ale i nie zakazuje świętowania konkretnego dnia tygodnia, bo to nie ma znaczenia dla zbawienia człowieka. Odpoczynek od przekleństwa grzechu i spotkanie z Bogiem mamy w Chrystusie, a nie dniu tygodnia.

„Jeden robi różnicę między dniem a dniem, drugi zaś każdy dzień ocenia jednakowo; niechaj każdy pozostanie przy swoim zdaniu.  Kto przestrzega dnia, dla Pana przestrzega; kto je, dla Pana je, dziękuje bowiem Bogu; a kto nie je, dla Pana nie je, i dziękuje Bogu.” 

Arka Przymierza z Dekalogiem stała w Miejscu Najświętszym Świątyni, gdzie pojawiał się Bóg. Sam Pan Jezus powiedział, że to On jest żywą Świątynią Boga i to na Niego wskazywała cała symbolika dana Izraelowi. To również On odnowił przyjaźń między Bogiem, a człowiekiem.

Chrystus mając dwie natury Boską i ludzką jest dla nas Szabatem gdzie stworzenie spotyka się ze Stwórcą i odbija Jego charakter. Bóg chce, aby nowonarodzony człowiek posiadał charakter Chrystusa w stosunku do innych, a to wynika z faktu, wejścia do odpocznienia Bożego czyli uwolnienia się od przekleństwa zakonu. Dlatego Pan Jezus wyjawił sens Prawa.

„Nowe przykazanie daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem; abyście się i wy wzajemnie miłowali.  Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie.” Jana 13:34

„Albowiem cały zakon streszcza się w tym jednym słowie, mianowicie w tym: Będziesz miłował bliźniego swego, jak siebie samego.” Galatów 5:14

„Zakon zaś nie jest z wiary, ale: Kto go wypełni, przezeń żyć będzie. Chrystus wykupił nas od przekleństwa zakonu, stawszy się za nas przekleństwem, gdyż napisano: Przeklęty każdy, który zawisł na drzewie, aby błogosławieństwo Abrahamowe przeszło na pogan w Jezusie Chrystusie, my zaś, abyśmy obiecanego Ducha otrzymali przez wiarę.” Galatów 3:13-14

Bóg skończył swoje dzieło 6 dnia (sześcian), a więc 7 dzień stał się już symbolem pełnego objawienia się natury Boga w Jego stworzeniu, tak jak dzieło Chrystusa zakończyło proces odkupienia człowieka.

„Albowiem do odpocznienia wchodzimy my, którzy uwierzyliśmy, zgodnie z tym, jak powiedział: Jak przysiągłem w gniewie moim: Nie wejdą do mego odpocznienia, chociaż dzieła jego od założenia świata były dokonane.” Hebrajczyków 3:3

Nasz Szabat jest na poziomie Duchowym, tak samo jak obecny Lud Boży, który tworzony jest w duchowym wymiarze spajanym za pośrednictwem Chrystusa na całej Ziemi. Powrót Chrystusa będzie czasem zebrania wszystkich owiec w jedno.

Dlatego  7000-lecie zacznie się Wielkim Szabatem dla całej Ziemi i widzialnym spotkaniem z Bogiem, który pochwyci zbawionych do siebie na 1000 lat, aby powrócić z nimi na Nową Ziemię.

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.