Ewangelia głoszona na niebie (część 3)

„Potem rzekł Bóg: Niech powstaną światła na sklepieniu niebios, aby oddzielały dzień od nocy i były znakami dla oznaczania pór, dni i lat!” Rodzaju 1:14

Cofając się w przeszłość możemy dostrzec specyficzny układ gwiazd i planet, który pozwala nam poznać datę narodzin Pana Jezusa.

Apokalipsa informuje nas, że narodziny Pana Jezusa poprzedził niespotykany układ Słońca Księżyca, planet i gwiazd.

I ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta odziana w słońce i księżyc pod stopami jej, a na głowie jej korona z dwunastu gwiazd; a była brzemienna, i w bólach porodowych i w męce rodzenia krzyczała. (…) I porodziła syna, chłopczyka, który rządzić będzie wszystkimi narodami laską żelazną; dziecię jej zostało porwane do Boga i do jego tronu. ”  Apokalipsa 12:1-5

Taki znak pojawił się dokładnie 1 września 1 roku przed naszą erą. Koronę z 12 gwiazd tworzył znak Lwa (9 gwiazd) + Jowisz, Wenus i Mars co daje 12. Lew symbolizuje króla, natomiast znak Panny to symbol Ludu Bożego z którego wyszedł Mesjasz. Niewiasta jest obleczona w Słońce i Księżyc czyli przepełnia ja światłość Boża (Duch Boży).

W tym samym momencie pojawił się drugi znak.

W ramię Oriona weszła planeta Saturn przechodząc ze znaku Byka.

„Albowiem dziecię narodziło się nam, syn jest nam dany i spocznie władza na jego ramieniu, i nazwą go: Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju.” Izajasza 9:5

Tu warto wyjaśnić pewną rzecz, a mianowicie pierwsza litera hebrajskiego alfabetu to Alef, która powstała właśnie od głowy byka.

Alef w piktogramach hebrajskich oznacza Boga jako potężnego lidera i początek wszystkiego.

Saturn nie przeszedł tylko przez ramię Oriona, ale spoczął dokładnie 17 września na nim i następnie cofnął się i zatoczył wokół niego koło co zdarza się tylko raz na kilka tysięcy lat ze względu na fakt ruchu wstecznego Saturna i Ziemi na tle innych gwiazdozbiorów, który jest nieregularny.

Ramię Oriona oznacza przekazanie władzy od Boga na ramię Chrystusa.

Orion jest najbardziej rozpoznawalnym układem gwiazd nocnego nieba. W prawym ręku trzyma pochodnie, która symbolizuje światłość czyli poznanie Boga, a w drugim jej źródło czyli zwój Pisma Świętego.

 

Natomiast Saturn, który to wydarzenie spaja to 7 obiekt nieba i sam w sobie symbolizuje połączenie się Ducha Bożego i człowieka czyli jest obiektem wskazującym na Syna Bożego otoczonego Bożą Chwałą (kosmiczną tęczą). W starożytnym Izraelu Saturn był znany jako  Shabbatai  (שבתאי) co znaczy odpoczywający od słowa Szabat (שַׁבָּת) czyli siódmy obiekt nieba jako odpowiednik siódmego dnia, którym jest Szabat czyli dzień spotkania się Boga i człowieka. Chrystus jest Panem Szabatu więc zarówno Szabat jak i Saturn szczególnie wskazując na Chrystusa bo to w Chrystusie człowiek spotyka się z niewidzialnym Bogiem.

Fakt pojawienia się Saturna w ramieniu Oriona jednocześnie z poprzednim znakiem (Panna obleczona w Słońce i Księżyc i koronę gwiazd 12) daje nam pewność  co do konkretnej daty narodzin Chrystusa czyli września 1 roku p.n.e 

Pan Jezus rozpoczął swoją misję mesjańską w wieku 30 lat czyli kiedy Saturn okrążył Słońce robiąc pełne koło na nieboskłonie i wrócił znowu na ramię Oriona oznajmiając kolejne ważne wydarzenie dla świata czyli Chrzest i zstąpienie Ducha Świętego na Pana Jezusa, które było drugim potwierdzeniem że jest Synem Bożym.

„A Jezus rozpoczynając działalność, miał lat około trzydziestu” Łukasza 3:23

Te dwa znaki oznajmiające narodziny Chrystusa zostały dodatkowo poprzedzone 76 dni wcześniej przez Gwiazdę Betlejemską  którą było niezwykle rzadkie zbliżenie się Jowisza i Wenus  w gwiazdozbiorze Lwa czyli króla Judy coś co nigdy nie miało miejsca w znanej astronomii przy tak dużej(maksymalnej) elongacji Wenus. (Im większa elongacja tym lepsza widoczność planety i jej jasność) Na półkuli południowej doszło nawet do zaćmienia Jowisza przez Wenus !

Takie bliskie spotkanie tych dwóch planet zaalarmowało wszystkich mędrców, którzy spodziewali się narodzin wielkiego króla takiego jak Dawid czy Salomon i gdy to zobaczyli wyruszyli ku Jerozolimie.

Gdy zaś Jezus narodził się w Betlejemie Judzkim za króla Heroda, oto mędrcy ze Wschodu przybyli do Jerozolimy i pytali: Gdzie jest ten nowo narodzony król żydowski? Widzieliśmy bowiem gwiazdę jego na Wschodzie i przyszliśmy oddać mu pokłon.” Mateusza 2:12

Mędrcy ze Wschodu widzieli na zachodzie bardzo jasną gwiazdę jako właśnie utworzyły Wenus i Jowisz i dodatkowo kierunek w którym mają wędrować wskazywała im linia, która powstała z Regulusa, Merkurego i Marsa.

To wszystko pokrywałoby się z datą ukrzyżowania Pana Jezusa, którą byłaby Pascha z 3 kwietnia 33 roku. Ma to swoje odzwierciedlenie również na niebie. Przed ostatnią Paschą Chrystusa czyli tą w którą miał zostać ukrzyżowany na niebie mieliśmy znowu zapowiedź tego najważniejszego wydarzenia dla ludzkości.

We wrześniu 32 roku n.e planeta Mars czyli w okresie swojej największej jasności i zbliżenia do ziemi zatoczyła koło zatrzymując się na znaku Barana( symbol Chrystusa) i wchodząc do Znaku Ryb( symbol stworzenia).

Planeta Mars jako jedyna ma swoją oś obrotu wycelowaną w Gwiazdozbiór Łabędzia, który przypomina ukrzyżowaną postać.

Następnie na wiosnę 19.3.33 roku planeta Wenus – Gwiazda Poranna (symbol poznania Boga i mądrości) również weszła do znaku Barana i zataczając koło weszła do znaku Ryb w momencie Nowiu Księżyca.

Wszystko to symbolizuje fakt przekazania ludzkości poznania Boga i zerwania zasłony do Miejsca Najświętszego za sprawą ofiary Baranka.

Od Baranka wyszła najpierw ofiara (planeta Mars), czego efektem było połączenie się Ducha Boga i ludzkości (Nów Księżyca) za sprawą poznania (Gwiazda Poranna) przekazanej zbawionym również od Baranka – Chrystusa po zmartwychwstaniu za sprawą Ducha Świętego.

„Zwycięzcy i temu, kto pełni aż do końca uczynki moje, dam władzę nad poganami,  i będzie rządził nimi laską żelazną, i będą jak skruszone naczynia gliniane;  taką władzę i Ja otrzymałem od Ojca mojego; dam mu też gwiazdę poranną.” Apokalipsa 2:26-28

5 dni od tamtego Nowiu 24.3.33 planeta Mars pojawiła się w ramieniu Oriona (Arcykapłan) równocześnie z Księżycem(ludzkość) jako kolejne potwierdzenie i zapowiedź złożenia Baranka(Chrystusa) w ofierze za grzechy ludzkości.

Następnie za 9-10 dni mieliśmy pełnię Księżyca i święto Paschy kiedy został ukrzyżowany Chrystus.

Według kalendarza hebrajskiego był to 15-16 Nissan 3793.

www.hebcal.com/converter/?gd=3&gm=4&gy=33&g2h=1

Tego dnia ok. godziny 15 rozpoczęło się zaćmienie Księżyca, który stał się w połowie czerwony.

To zjawisko nie było jednak widoczne nad Jerozolimą ponieważ gdy Księżyc wszedł ponad horyzont ok. godziny 18 to zaćmienie właśnie się skończyło, w tym samym momencie rozpoczął się zmierz kiedy zabijano baranki na święto Paschy.

Tą chronologię wydarzeń można również potwierdzić w Ewangelii.

www.firstthings.com/web-exclusives/2014/04/april-3-ad-33

Zachęcam również do zbadania tematu samemu i potwierdzenia wszystkiego w na przykład w darmowym programie Stellarium gdzie możemy prześledzić położenie wszystkich obiektów na niebie na przestrzeni tysięcy lat.

 

Reklamy
Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

5 odpowiedzi na „Ewangelia głoszona na niebie (część 3)

  1. Ewelina pisze:

    A co z zacmieniem ktore nastąpiło jak Pan Jezus umarł, trwało bardzo długo. ?

    Polubienie

    • Cupak pisze:

      Na pewno nie było wtedy zaćmienia Słońca, bo Pascha wypada zawsze w pełnie Księżyca. Wtedy było zaćmienie Księżyca spowodowane przez Ziemię, ale nie było widoczne w Jerozolimie, gdyż skończyło się dokładnie w momencie kiedy rozpoczął się tam wschód Księżyca. Jeżeli coś spowodowało ciemność to nie wiadomo co to mogło być. Może to jakiś nieznany obiekt albo samo Słońce przygasło.

      Polubienie

  2. Michał Tułacz pisze:

    Może słońce „zgasło” w podobny sposób jak w 19 maja 1780r. Ponoć nastąpiło wtedy zaćmienie słońca i księżyca jednocześnie, mówi o tym Walter Veith na swoich wykładach udostępnionych na tej stronie.

    Polubione przez 1 osoba

    • Cupak pisze:

      Bardzo możliwe, sam uważam, że istnieje jakiś potężny obiekt kosmiczny (masywna planeta, mała zimna gwiazda) , który cyklicznie odwiedza nasze regiony powodując różne anomalie, które zwracają uwagę całej ludzkości np. „Długi dzień Jozuego” czy nawet „Potop”.

      Polubione przez 1 osoba

  3. Pingback: Znak przyjścia Syna Bożego | SLOWO-373-LOGOS

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.